توی کوچه های شهر ما

یک خانه هایی هستند 

که همیشه صبح های جمعه

جلوی درشان آب و جارو شده است....

آستین پیراهنی را بریدند و

سراغ بچه های حسین آمدند...

می گفتند "شبیه چنین چیزی شده

عمویتان عباس..."+

به دلش مانده بود

روزی دست مادر آب دهد

 مادر می گفت"آب"

حسن و زینب از جا می پریدند

تا مبادا حسین...

آخرین بار که برای مادر آب برده بود

نفس زهرا بالا  نیامده بود از گریه...+

این روزها به خانه ی مولا که سر می زنی

خودت را زود معرفی کن

اینجا دختربچه ای هست

که با هر صدای درزدنی

قلبش فرو می ریزد...

این روزها اذن دخول که می خوانی

وقتی می گویی: اللهم انی وقفت علی باب من ابواب بیوت نبیک

سرت را بلند کن ببین در آتش نگرفته؟

هدف، به آتش کشیدن تمام خانه بود

آنقدر که کاروبار هیزم فروشان مدینه سکه شد

^{پیش تر از این لباس مشکی ها}

^{در برای داخل شدن بود}

^{نه آتش زدن!}